|
|
|
De SP met twee gezichten
De socialistische partij (SP),
de partij met twee gezichten ?
De “staatsgevaarlijke” Communistische Partij Nederland breken –dat was de belangrijkste taak die de toenmalige Binnenlandse Veiligheidsdienst zichzelf stelde na de oorlog. Vorming van concurrerende partijen was daarbij een geaccepteerd middel. Zo bereidde de BVD ook de weg voor de maoïstische Socialistische Partij. Daan Monje en Nico Schrevel waren in 1964 allebei uit de starre CPN gezet wegens hun openlijke maoïstische sympathieën.
In de CPN werd dat ervaren als bewuste poging de eenheid in de partij te verstoren, daar de koers van de CPN, onder leiding van de stalinist Paul de Groot, onlosmakelijk met de lijn Moskou verbonden was. Informatie, verkregen uit het CPN-archief, leert dat een hele reeks communistische kameraden de partijleiding informeerde over vermeende lijntjes die Schrevel en Monje zouden hebben met de BVD.
In 1967 stelde zich het eerder genoemd duo tot doel een maoïstische partij te vormen, waarmee de historie van de Communistische Eenheids Beweging (KEN) feitelijk is begonnen. De naam van de nieuw opgerichte partij in 1968 luidde: marxistisch Leninistisch Centrum Nederland (MLCN), met als partijblad De Rode Tribune. De werkwijze, waarvoor de BVD zich in de jaren 50 liet scholen door de CIA en M16, leidde al in 1959 tot de oprichting van de Socialistische Werkers Partij, bestaande uit geroyeerde en door Paul de Groot weggezuiverde CPN’ers, geleid en aangestuurd door de BVD. De oprichting van de KEN in 1970 was in feite alleen een naamsverandering: MLCN werd KEN. De oprichters van het eerste uur waren Monje, Schrevel en de latere schrijver Koos van Zomeren.
Het doel van de naamsverandering was om de splintergroeperingen, die het maoïsme aanhingen, tot een eenheid te vormen. Dit was een eis van de Chinezen die, na uitvoering hiervan, geld en steun zouden gaan verlenen. Na de beruchte havenstaking in 1970, die een revolutionairmaoïstisch karakter had en waarbij ongeveer dertigduizend havenarbeiders het werk neerlegden, ontstond er een grote toeloop van studenten, die overtuigd waren van de onweerlegbare waarheid van het maoïsme. Daan Monje, vervulde daarbij een grote rol. De man die later als een enge gevaarlijke stalinist betiteld werd, was vervuld van de superioriteit van het proletariaat en had in de jaren 50 in de arbeidersheilstaat de DDR gewerkt. Waarschijnlijk is hij geen getuige geweest van de door communisten gewelddadig neergeslagen arbeidersopstanden.
Twee in het oog springende namen die lid zijn geworden van de KEN, zijn Jan Marijnissen en Paul Rosenmuller. Na de havenstaking in 1970, werd de KEN ondanks of wellicht dankzij de grote ledenaanwas geteisterd door interne conflicten, wat voor de KEN een destructief karakter had. De KEN opgericht in 1970 met steun van de CIA, de BVD en later gefinancierd door Peking was ter ziele gegaan.
Schrevel verliet gedesillusioneerd de partij en Monje richtte op de fundamenten van de verloren gegane partij in 1972 de SP op. Monje was in 1971 al met Schrevel in conflict gekomen omdat Schrevel had gezegd dat het voor een arbeider goed kon zijn wanneer zij wel eens een boek zouden lezen. Volgens Monje werd daarmee Mao’s massalijn ondermijnd.
Zoals gemeld: Marijnissen en Rosenmuller zijn lid geweest van de KEN. Marijnissen is sinds de oprichting van de SP in 1972 bij de partij betrokken. Daar waar bij Marijnissen enige ontwikkeling van pragmatiek en rationaliteit te zien is sloeg bij Rosenmuller de bewustzijnsvernauwing toe en ging deze extremist vervolgens een andere weg bewandelen. In de toekomst zal ik daar nader op ingaan. In 1975 komt Marijnissen op zijn 23 ste voor de SP in de raad van Oss. In 1986 wordt hij na het partijvoorzitter overlijden van Monje. In 1994 komt hij in de tweede kamer voor de SP. Aangeland, na een overzicht van de ontstaansgeschiedenis, kom ik feitelijk bij het probleem van het gezicht van de SP. Daarom is het zinvol om een aantal kopstukken van de SP onder de loep te nemen met bijbehorend commentaar.
|
|
| Jan Marijnissen |
 |
|
| Agnes Kant, 2e op de lijst van de SP en beoogd opvolger van Marijnissen. Trad in 1989 toe tot de SP. De afgestudeerde epidemioloog uit Doesburg zou geen lid van de SP zijn geworden wanneer de SP nog maoïstische trekken zou hebben. Pas in 1995, dus 6 jaar later, erkent Marijnissen dat Mao een crimineel en massamoordenaar is. Tevens heeft Marijnissen affiniteit met Castro, die op een eilandje zijn bevolking vasthoudt. Tenslotte is eind jaren 90, Schrevel, degene die het Maoïsme als superieur beschouwd als lid van de SP toegetreden. Agnes Kant ziet Denemarken als een voorbeeld van een samenleving waarin ze zich thuis zou kunnen voelen. Denemarken bezuinigt niet op zorg en hecht veel aan de publieke sector. Nou Agnes Kant, Denemarken heeft een rechtse regering... |
|
| Agnes Kant |
 |
|
| Harry van Bommel, 3e op de lijst van de SP en afgestudeerde politicoloog In 1984 tot de SP toegetreden na eerst lid te zijn geweest van de Jonge Socialisten. Heeft de JS verlaten vanwege het feit dat de kern van de JS voornamelijk bestaat uit baantjesjagers en carrièremensen zonder enkele ideologische basis. Van Bommel steunt Gretta Duisenberg met haar inzet voor de Palestijnse zaak en heeft al diverse Joodse organisaties tegen zich in het harnas gejaagd. Van Bommel erkent het demonstratierecht van de NVU: vrijheid van meningsuiting en wij maken niet uit wie er wel of niet mag demonstreren. |
|
| Harry van Bommel |
 |
|
Ali Lazrak, 7e op de lijst van de SP en van Marokkaanse afkomst. Lazrak erkent dat de problemen veroorzaakt door Marokkanen, deels teweeg worden gebracht door opvoeding en verschil in cultuur met de autochtonen. Echter kon de SP sympathie opbrengen voor een uitgegeven Manifest waarin de problemen met de Marokkanen hoofdzakelijk bij de autochtonen wordt neergelegd...
Lazrak leeft in grote onmin(?) met Naimo Azough, een Marokkaanse tante van GroenLinks die heden ten dage namens de publieke omroep een cultuurprogramma presenteert. Geschilpunt:daar waar Lazrak de moskeeën uitsluitend als instituut voor geloofsuiting ziet, Wil Azough de moskeeën ook openstellen voor les in maatschappijbeschouwingen -lees: kweken van radicale islamieten-.
De sympathie die de SP-Utrecht van de vermeende terreurorganisatie AFA onving vanwege het uitnodigen van een ETA-lid voor een spreekbeurt is opmerkelijk. De SP-Nijmegen steunde logistiek en financieel de zogenaamd geweldloze en weerbare actie tegen het verleende democratische besloten demonstratierecht aan de NVU in Apeldoorn van 8 maart j.l. Wat dat teweeg heeft gebracht en hoe links zeer negatief in de media en de bevolking is overgekomen behoeft geen nadere toelichting. OP 11 mei 2002 heeft de SP samen met de PvdA en Groen Links, meebetaald aan een demonstratie voor het huis voor Pim Fortuyn in Rotterdam. Aan deze anti Fortuyn demonstratie, namen ook het FNV en NOVIB deel. De aankondigingsposter van deze protestmars bevatte Fortuyn gezicht een bloedrode driehoek, niets minder dan een oproep tot moord!
Het innige sektarische netwerk tussen de jongerenorganisatie van de SP (ROOD), jongerenorganisatie van GroenLinks (Dwars) en de Jonge Socialisten (PvdA) met daarbij vertegenwoordigers van de vermeende terreurorganisatie AFA met als resultaat het voeren van actie die steevast op rellen uitlopen geeft de koers van de SP geen duidelijk antwoord.
In 1982 presenteerde de SP het rapport “Gastarbeider en Kapitaal”. Daarin werd het allochtonen probleem, gastarbeiders, intergratie, remigratie en daarmee samenhangende veiligheidsproblemen etc aan de orde gesteld. Voor het uitbrengen van dit rapport heeft de SP moeten boeten vanuit linkse hoek. Marijnissen werd zwaar mishandeld door allochtonen, de SP werd voor racistisch uitgemaakt en verbannen van diverse linkse activiteiten waaronder de 1 Mei viering. Bedreigingen, vernielingen en molestering, in gang gezet door de toen nog -officieel niet georganiseerde zich AFA noemende randfiguren- waren schering en inslag. De SP was nu ineens een fascistische organisatie.
Aan Marijnissen kort geleden de vraag gesteld of dit rapport nog deel uitmaakt van het partijprogramma verklaarde hij het volgende: “De SP neemt geen afstand van dit rapport, de verzorgingstaat heeft ook landsgrenzen. Het succes van Fortuyn was mede te danken aan het aan de orde stellen van de multiculturele samenleving en de daarmee samenhangende problematiek. Eigenlijk is Fortuyn aan de haal gegaan met ons rapport uit 1982”.
|
|
| Ali Lazrak |
 |
|
|
|
